VIRGINIA'S WONDERPASTA

Uit: CHRISTIAN SPIRITUALIST 22 DEC 1855

 

Het aantal Spiritualistische uitgaven in de 19de eeuw was enorm, plaatselijk, regionaal en landelijk, en natuurlijk ook meer specifiek, zoals het 4 pagina 6 kolommen krantenformaat weekblad de Christian Spiritualist uit 1855 waaruit ik dit stuk gehaald heb. Het Spiritualisme was toen nog heel jong: ruim zeven jaar oud.

Het verhaal hiernaast vond ik interessant omdat het gaat over een spontane manifestatie, niet tijdens een seance maar gewoon thuis. De hoofdpersoon is een puber.

Ik vat het lange ingezonden stuk van een Rev. Ferguson hier en daar samen. 

"Het medium van deze fenomenale manifestaties is de jonge dochter van Brother Ferguson, nog maar 14 jaar oud."

De Reverend vertelt dat zijn dochter Virginia en haar jonger zusje en broertje aan het begin van de vakantie in juni bij vrienden in Maryville zijn gaan logeren, waar hun moeder ze zou volgen. Maar moeder was ziek.

De Reverend en zijn vrouw gingen pas na zes weken naar Maryville, waar ze van de familie waar de kinderen logeerden dit wonderlijke verhaal te horen kregen: 

"Terwijl de familie in de woonkamer zat, converserend over de mogelijke ziekte die er heerste in het land (misschien een epidemie van het een of ander?) kwam Virginia plotseling en totaal onverwacht voor iedereen onder geesteninvloed, waarbij ze, met vriendelijkheid en waardigheid het karakter van een arts aannam, en hen om de beurt aansprak in wat leek een Indiaans dialect, en in Engels, waarbij ze alle aanwezigen in de ban hield en verbaasde.

Op dat moment kwam er een negerjongen binnen uit het veld, die klaagde over hevige pijn in z'n schouder, waardoor hij zijn arm niet meer kon gebruiken.

Virginia pakte hem beet en beschreef de omstandigheden waaronder hij gewond was geraakt, en verlichtte de pijn door stevige maar redelijk pijnloze manipulatie.

Toen vroeg ze om een schone kop en een lepel, die ze liet wassen waar iedereen bij was. Niemand kon vermoeden wat ze van plan was.

Ze nam de kop, en scheen met de lepel een vloeistof te mengen. Na een paar ogenblikken hield ze de kop voor de aanwezigen en men zag dat het een mengsel van een dunne pasta bevatte, die olieachtig aanvoelde en donker van kleur was.

Iedereen was tevreden (!!), want het werd bij vol daglicht gedaan en onder het oog van iedereen. Ze voegde nog wat water toe en gaf het te drinken aan iedere zieke op het terrein, en iedereen beschreef de smaak, maar velen wisten niet hoe het was geproduceerd." 

Deze ceremonie werd twee weken lang dagelijks herhaald, en iedereen op een na genas, ook de jongen die zijn arm niet op kon tillen; in een paar uur was hij weer zo sterk als voorheen.

De Reverend zegt dan: "Toen deze dingen mij verteld werden geloofde ik ze niet, ondanks mijn ervaring" (als Spiritualist).

De goede man doet moeite z'n scepticisme te behouden, maar mensen die hij vertrouwt en die zijn vrienden zijn, en "simple minded negroes and children" waren getuige.

Lang hoefde de Reverend zich niet bezig te houden met zijn ongeloof, want Virginia komt binnen, en het is de familie duidelijk dat ze weer aan het channelen slaat. "Wees stil en je zult het zien", zegt de gastheer.

De moeder van het meisje heeft het er niet op. Ze is nog zwak, en dit is een aspect van haar dochter dat haar niet echt blij maakt. Sterker nog: ze is bang.

Maar Virginia spreekt met zo'n plezierig geneesheerachtig gezag en wijsheid dat haar angst verdwijnt.

Virginia spreekt over zichzelf in de tweede persoon (?) en haar moeder herkent haar (Virginia's of haar eigen?) gids.

Het meisje manipuleert haar moeder in de regio van de longen, en beklemtoont het belang van een recht postuur. (Met de corsetten van die tijd was een ander postuur nauwelijks mogelijk). 

Dan vraagt Virginia weer om de kom en de lepel, en maakt het vocht waar iedereen bij is, zonder ingrediënten, "schijnbaar uit de atmosfeer". Ook fabriceert ze een zalfje dat ze op de pijnlijke nek van een patiënt smeert.

"We zagen, we voelden, we proefden. We konden ons niet vergissen. Dit zagen we iedere dag een week lang, tot iedere zieke beter was."

De Reverend eindigt met te vertellen dat ze nu weer thuis zijn, de moeder beter is, Virginia regelmatig naar school gaat maar bijna iedere dag wel iemand geneest door geesteninvloed. Zegt hij: "Het gaat mijn verstand te boven, stelt mijn onwetendheid op de proef maar wakkert  mijn hoop aan. Ik geloof in mijn zintuigen, daarom heb ik gesproken."

Maar verder, aldus de Reverend, is Virginia een toegewijd, vrolijk eerlijk kind, verstandig maar niet boven haar jaren, en niet begiftigd met wat men talent noemt.

Ze werd geboren in februari 1841, en "ze is een kind in al haar voorkeuren."

Hoe zou dit afgelopen zijn?  Googelen levert niets op. Wat is er van het meisje geworden?

DE DOKTER EN DE MUZIEK

LIGHT   AUGUSTUS 1911                                                                                          

Nu het intussen bekend is dat tomaten gedijen bij Bach en met afgrijzen Heavy Metal de rug toekeren, is het eigenlijk een wonder dat er in het menselijk bedrijf niet meer onderzoek wordt gedaan naar de helende invloeden van muziek op ons geestelijk en lichamelijk welbevinden. Natuurlijk, er is muziektherapie, maar mensen op trommeltjes laten slaan is een ander gebeuren dan luisteren - alleen maar luisteren, en ondergaan. 

Het is (wat mij betreft) een treurig feit dat er tegenwoordig een generatie opgroeit die de waarde van een harmonische melodie niet meer kent, gewoon omdat ze die nooit meer te horen krijgen. Het dichtst bij harmonie komt de carnavalsschlager, de smartlap, en het kerstlied. En dan is er 'licht klassiek' voor de iets ouderen, want mozeskriebel laat 't alsjeblieft lichtverteerbaar wezen.

Oude mensen zijn dol op zingen, en hoe dement ook, de liedjes uit hun jeugd komen vlot naar boven.

Waarom? Omdat muziek een voertuig is van de ziel en de herinnering aanstuurt.  Dat zie ik de Mordormuziek van sommige jongeren nog niet doen. Tegen de tijd dat ze oud zijn hebben ze geen ziel meer over. 

Maar laten we het hebben over het stuk hiernaast, uit het Spiritualistische blad LIGHT van 1911.

Daarin wordt verteld dat een Dr. Russell Conwell, een Baptistendominee, geïnteresseerd was in healing door muziek. ►

De dominee deed een serie experimenten die "de medische wereld hebben verbaasd".

Een van zijn experimenten was om 19 patiënten met vele soorten kwalen in één afdeling samen te brengen.

En toen.... 

"Een jonge vrouw met een rijke mezzosopraan werd zo opgesteld dat iedereen haar kon horen maar niemand haar kon zien. Toen de tonen van het mooie hymne 'I Know that My Redeemer Liveth' haar lippen verliet, bemerkten de doktoren een verandering in iedere patiënt. Zij die onder de invloed waren van morfine werden wakker, zonder de gewone zenuwachtigheid die gepaard gaat met het gebruik.  Anderen, terneergeslagen en uitgeblust, klaarden merkbaar op. Het spelen van een dodenmars deed de temperatuur van elke patiënt rijzen, en het effect van 'Old Folks at Home' was beslist kalmerend. Verschillende zieken vielen in slaap. Een persoon die haast geen voedsel at vanwege een kwaal werd zo beïnvloed door het spelen van 'Old Oaken Bucket' op de viool dat ze, terwijl de melodie werd gespeeld, een stevig maal nuttigde. Een ander die door een ongeluk half gek was geworden, werd verstandig tijdens het spelen van 'Dixie'. Patiënten met typhus ondervonden groot voordeel van het spelen van de 'Schöne Blaue Donau' van Strauss. En twee kleine kinderen, een met een gedeeltelijke verlamming en de ander met St. Vitusdans, gingen zo vooruit gedurende het spelen van 'Auld Lang Syne' dat ze zichzelf in de hand hadden en konden lopen."

Zo zeker is Dr. Conwell dat muziek genezend werkt, dat er plannen worden gemaakt om een systeem van muziek te installeren dat helpend en inspirerend is. Zegt het artikeltje verder dat:

"In sommige gevangenissen van Engeland is ontdekt dat bepaalde muzikale akkoorden  helpen om criminelen te beïnvloeden in de richting van verbetering, en dat er andere composities zijn die hun passie voor misdaad aanwakkeren.

In Frankrijk zijn  vele interessante experimenten van gelijke aard gedaan, en een muzikaal programma  voor de verbetering van gevangenen is daar in gebruik.

Dr. Conwell heeft hier zoveel over nagedacht dat hij twee lijsten heeft samengesteld  die naar medici en ziekenhuizen gezonden zullen worden. De ene lijst bevat composities waarvan het spelen of zingen de zieke helpt beter te worden. De andere is een lijst van schadelijke melodieën."

 Wat zouden we graag de keuze van de goede dokter vernemen!